Η χρονιά της δικαίωσης του «Αναστό»

Ανέκαθεν θεωρούσα τον Νίκο Αναστόπουλο ικανό προπονητή. Μια σειρά από ιστορίες όμως τον είχαν αδικήσει. Η, πιο σωστά, με μια σειρά από ιστορίες είχε εκείνος αδικήσει τον εαυτό του, με συνέπεια να μην τον παίρνει η αγορά και η κοινωνία του ποδοσφαίρου όσο σοβαρά θα του έπρεπε βάσει των ικανοτήτων του. Αυτό που κάνει όμως στη διάρκεια αυτής της σεζόν με τον ΟΦΗ έρχεται να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό περί της ικανότητάς του ως προπονητή σε μια σειρά από επίπεδα. Διότι φέτος δεν είναι μόνο τεχνικές οι αρετές που ξεδιπλώνει. Είναι και η σχέση με τους ποδοσφαιριστές, σε επίπεδο ανθρώπινο και επαγγελματικό, αλλά και η γενικότερη στάση του απέναντι στον ΟΦΗ σε μια πολύ δύσκολη εποχή.

 

Αν αυτό το φετινό επίτευγμα του ΟΦΗ ήταν καμωμένο από έναν άλλο, πιο προβεβλημένο και περισσότερο σοβαροφανή προπονητή, η φάτσα του θα ήταν καθημερινός επισκέπτης των πρωτοσέλιδων και των homepages των αθλητικών media. Ο «Αναστό» όμως, επειδή έχει βάλει και εκείνος το χέρι του, έχει περάσει ως «γραφικός». Δεν πείθει. Διότι οι περισσότεροι στέκονται στο στυλ του ή τον λόγο του, και δεν κοιτάζουν τη δουλειά του.

 

Με όσα κάνει στον ΟΦΗ μέχρι εδώ, όποια και αν είναι η κατάληξη της φετινής πορείας, ο Αναστόπουλος έχει αγοράσει το δικαίωμα να καθίσει σε πάγκο ομάδας που θα κάνει πρωταθλητισμό. Δεν έχω ιδέα αν θα βρεθεί πρόεδρος που θα του τη δώσει αυτή την ευκαιρία που αποδεδειγμένα πλέον δικαιούται. Όμως του αξίζει. Αυτό που κάνει με τον φετινό ΟΦΗ είναι η δικαίωσή του.