Αληθινές στιγμές, από αληθινούς ανθρώπους!

Παρακολουθούσα μέχρι πριν από λίγα λεπτά την εξαιρετική – αυτή τη φορά τελετή έναρξης των παραολυμπιακών αγώνων στο Λονδίνο! Ναι μεν πιο λιτή και μαζεμένη, αλλά περισσότερο ουσιώδης, με έντονη την παρουσία του μεγάλου Στήβεν Χώκινγκ και υπέροχο αισθητικά σκηνικό.

 

Είχα προγραμματίσει, λοιπόν, ότι απόψε δεν είχε για μένα τσάμπιονς λιγκ η βραδιά. Ήταν αφιερωμένη σ’ αυτούς τους γίγαντες, πρώτα της ζωής κι έπειτα του αθλητισμού.

 

Όσο περνάνε τα χρόνια κι όσο ζω από μέσα τον αθλητισμό, αλλά και κάποια από τα παιδιά που έχουν κατά καιρούς πάρει μέρος σε παραολυμπιακούς αγώνες, τόσο περισσότερο αρχίζω να υιοθετώ μια άποψη κάπως αιρετική, θα την έλεγα.

 

Αυτό, όμως, εισπράττω και αυτό λέω: Ότι οι πραγματικοί υπηρέτες του ολυμπιακού ιδεώδους στην εποχή μας είναι αυτά τα παιδιά που ΤΩΡΑ ξεκινάνε τις προσπάθειές τους στο Λονδίνο!

 

Ο αθλητισμός ουσιαστικά απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους. Δεν κάνει κανενός είδους διακρίσεις! Ποτέ! Ο αθλητισμός είναι ένας αγώνας, μια προσπάθεια, μια κατάθεση ψυχής. Κι αφορά τον καθένα, τον καθένα μας.

 

Για κάποιον λόγο, όμως, τις τελευταίες δεκαετίες, με την απόλυτη εξειδίκευση κι εμπορευματοποίηση των ολυμπιακών αγώνων αλλά και γενικά των σπορ, ο αθλητισμός σε επίπεδο υψηλού ανταγωνισμού άρχισε σιγά – σιγά να αφορά μια ελίτ υπερανθρώπων, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Κάτι σαν extreme sports. Κάποιοι, δηλαδή, «εκλεκτοί» που κάνουν πράγματα τα οποία δεν μπορεί να διανοηθεί ο μέσος άνθρωπος, όσο κι αν μοχθήσει.

 

Αυτό, όμως, είναι κάτι που δεν ίσχυε συνέχεια. Εξ’ αρχής ο αθλητισμός, όπως είπαμε, αφορούσε τους πάντες. Φτιάχτηκε για όλους. Με γνώμονα την συμμετοχή κι όχι απαραίτητα τη διάκριση. Μέχρι που έγινε ο διαχωρισμός του 20ου αιώνα, αυτός του «αθλητισμού» και του «πρωταθλητισμού». Κι εκεί απλά ξεκίνησε το εμπόριο των ρεκόρ…

 

Δεν σήμαινε, λοιπόν, πάντα «επίδοση», «πριμ», «σόου» ο αθλητισμός. Σήμαινε κι άλλα πράγματα, μάλλον άγνωστα πια για την εποχή μας.

 

Παρακολουθώντας τους παραολυμπιακούς αγώνες διαπιστώνει εύκολα ο καθένας ότι το ηρωϊκό στοιχείο του αθλητισμού παραμένει ζωντανό. Άνθρωποι απλοί, οι οποίοι καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για να ξεπεράσουν πρώτα απ’ όλα τους εαυτούς τους, για να χαρούν την συμμετοχή στον αγώνα, για να χαμογελάσουν μαζί με τους «συναγωνιστές» τους κι όχι για να διασταυρώσουν πυρά με τους «ανταγωνιστές» τους.

 

O ορισμός της έννοιας «Αγώνας» έχει να κάνει μ’ αυτά ακριβώς τα παιδιά. Διότι δεν αγωνίζονται απλά σε μια διοργάνωση, αλλά έχουν μάθει να αγωνίζονται καθημερινά, ακόμα και για όσα σε μερικούς άλλους μοιάζουν αυτονόητα!

 

Αγωνίζονται πολλές φορές μέχρι και για να πιούνε μια γουλιά νερό, για να σηκώσουν το κεφάλι από το μαξιλάρι ένα εκατοστό πιο ψηλά ή για να μπορέσουν να πάνε στην τουαλέτα! Δεν κάνουν υπερπροσπάθεια κάθε τέσσερα χρόνια ή όσο διαρκεί μια προετοιμασία. Παλεύουν κάθε μέρα, κάθε νύχτα στο σπίτι, στο δρόμο, στο νοσοκομείο, παντού. Δίχως να το επιλέξουν!

 

Και όλα αυτά εντείνονται ειδικά αν κατοικούν σε μια χώρα (όπως η δικιά μας) όπου τις περισσότερες φορές δεν φροντίζει ούτε για τα στοιχειώδη!

 

Στους παραολυμπιακούς αγώνες ο παραδοσιακός, αγνός και πάντα – με την καλή έννοια – ρομαντικός φίλαθλος μπορεί να ξαναδεί και να ξαναζήσει αξίες αθλητικές! Αληθινές στιγμές από αληθινούς ανθρώπους! Ηρωικές νίκες κι ακόμα πιο ηρωικές ήττες! Από αυτούς που έχουν ήδη κερδίσει, πριν καν φορεθεί στο στήθος τους ή όχι κάποιο μετάλλιο… Θαυμασμός!

Διαβάστε και ένα σχετικό αρθρο.