Εχουμε τη δημοσιογραφία που μας αξίζει

Στην εμποτισμένη με οπαδισμό νοοτροπία του Ελληνα φιλάθλου, ακόμα και του πιο μετριοπαθή έχει περάσει πως ο ρεπόρτερ της ΑΕΚ, του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ κ.ο.κ οφείλει να είναι οπαδός της. Να «προστατεύει την ομάδα» κατά το προσφιλές κλισέ που επαναλαμβάνεται και από παράγοντες των ομάδων που θέλουν να καλύψουν λάθη τους μέσα από την υποτακτικότητα.

 

Πολλοί δημοσιογράφοι κατά καιρούς έχουν κατηγορηθεί όχι επειδή δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, αλλά διότι κάλυπταν το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού και ήταν Παναθηναϊκοί. Ασυγχώρητο λάθος για όσους βγαίνουν στα ραδιόφωνα. Για εκείνους οι οποίοι κατακλύζουν τα sites με μηνύματα οπαδικής φαιδρότητας ακόμα και όταν το κείμενο που τους δίνει την αφορμή να ξεσπάσουν αφορά κάτι εντελώς άσχετο.

 

Σιγά, σιγά αυτό το λανθασμένο σκεπτικό πέρασε μέσα στις εφημερίδες με ευθύνη όσων είχαν το πρόσταγμα και όχι απλά το επέτρεψαν, αλλά το καθιέρωσαν κιόλας «θρέφοντας» ρεπόρτερ οπαδούς. Τα αποτελέσματα τα βλέπουν καθημερινά στις κυκλοφορίες, αφού όσο δυνατά και αν φωνάζουν οι «άρρωστοι», οι λογικοί, πώς να το κάνουμε, είναι περισσότεροι. Και πλέον πάνε στο περίπτερο μόνο για τσιγάρα.

 

Το πιο θλιβερό, όμως, είναι η παντελής περιθωριοποίηση του δημοσιογραφικού κριτηρίου μπροστά στο συμφέρον της στιγμής. Δεν έχει σημασία τι κάνει ο Αδαμίδης, ο Θεοδωρίδης, ο Νικολαϊδης, αρκεί να μας μιλά και να μας δίνει τις ειδήσεις.

 

Κάπως έτσι ο Αδαμίδης όσο είχε θεσμικό ρόλο στην ΑΕΚ παρουσιαζόταν σαν κράμα Κένεντι και Μπαράκ Ομπάμα στα καλύτερά τους. Πλέον φαίνεται η αλήθεια. Κάπως έτσι ο Πέτρος Παππάς που μέχρι πρότινος παρουσιαζόταν «ως α-μέτοχος που έβαλε μπροστά το «όχημα» Supporters για να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια δίχως να πληρώσει», έχει μετατραπεί στον. μεγαλύτερο παράγοντα της ΑΕΚ μετά τον Λουκά Μπάρλο. Διαβάζει ύμνους. Τι μεσολάβησε; Ενα φαγητό επικοινωνίας, 3-4 δηλώσεις και μια ανακοίνωση. Αρχισε να μιλά και εξαργυρώνει το όφελος.

 

Παράλληλα, έχει χαθεί κάθε είδους fair play στον Τύπο. Στη λογική πως «το θέμα που δεν έχω βγάλει εγώ, αλλά ο «αντίπαλος» οφείλω να το σαμποτάρω και να το υποβαθμίζω». Μια λογική που κρατάει χρόνια. Από τότε που οι εφημερίδες οι οποίες απευθύνονται σε εκείνον που πληρώνει για να τις αγοράσει άρχισαν να απαντούν η μία στην άλλη μέσα από τα κείμενά τους. Λες και αφορούσε κανέναν άλλο που δεν κινείται μέσα στον μικρόκοσμο της δημοσιογραφίας.

 

Το αποτέλεσμα είναι θλιβερό, αλλά και χαρακτηριστικό. Εχουμε την δημοσιογραφία που μας αξίζει. Όπως έχουμε και τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Τους αγανακτισμένους που μας αξίζουν, τους συνδικαλιστές που μας αξίζουν και πάει λέγοντας.