Χίλιες και μία Αναστάσεις…

Είχα γράψει το παρακάτω κειμενάκι για την «Εξέδρα», το Μεγάλο Σάββατο του 2010. Το παραθέτω εκ νέου πρώτον επειδή επί του νοήματος δεν θα άλλαζα και πολλά, δεύτερον επειδή έχει πλάκα να θυμόμαστε που βρισκόταν κάθε ομάδα τότε και τρίτον επειδή ξαφνικά με έπιασε μια νοσταλγία. Για το κλίμα, τους ανθρώπους, τις συνθήκες δουλειάς που επικρατούσαν στη συγκεκριμένη εφημερίδα και είμαι βέβαιος ότι θα αργήσουν να υπάρξουν ξανά στον ελληνικό τύπο. Το κείμενο λοιπόν πήγαινε ως εξής:

 

«Για την ορθοδοξία, Ανάσταση είναι ότι πρόκειται να συμβεί απόψε τα μεσάνυχτα. Για τα πιτσιρίκια, Ανάσταση είναι τα πυροτεχνήματα που θα εκτοξεύσουν αμέσως μετά. Για τους κοιλιόδουλους η μαγειρίτσα που τους περιμένει στο σπίτι . Για τους ευσεβείς, το τέλος της νηστείας. Για τους ασεβείς τίποτα ιδιαίτερο.

 

Για τους οπαδούς του Παναθηναϊκού η άρση της κούπας στο παιχνίδι με τον Ηρακλή. Για τους οπαδούς του Ολυμπιακού η πρόσληψη του Ερνέστο Βαλβέρδε. Για τους οπαδούς της ΑΕΚ η έλευση του Δημήτρη Μελισσανίδη. Για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ η … «σταύρωση» του Ηλία Σπάθα. Για τους οπαδούς του Αρη η κατάκτηση του κυπέλλου. Για τους μισθοσυντήρητους η έξοδος από την κρίση. Για τους πλούσιους οι λογαριασμοί στην Ελβετία. Για τις γυναίκες ένας άνδρας που να τις καταλαβαίνει. Για τους άνδρες μια βραδιά με κολλητούς και το DVD της Τζούλιας. Για κάθε έναν από εμάς κάτι διαφορετικό. Και για όλους το ίδιο.

 

Γιατί τελικά περισσότερο από οτιδήποτε χειροπιαστό η Ανάσταση είναι προσδοκία. Σε κάτι καλύτερο. Μεγάλο ή μικρό, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Το αναστάσιμο μήνυμα βασίζεται στην ελπίδα, όχι στο μέγεθος. Και στην πίστη ασφαλώς. Ενίοτε και κόντρα στη λογική. Ό,τι και αν σημαίνει για εσάς λοιπόν, ό,τι κι αν προσδοκάτε, εύχομαι ολόψυχα να το βρείτε. Καλή Ανάσταση»

 

Υ.Γ. 1: Για τους εναπομείναντες συναδέλφους στην «Εξέδρα», Ανάσταση είναι να απεγκλωβιστούν από την αρρωστημένη κατάσταση στην οποία τους έχει φέρει ιδιοκτησία με αποτέλεσμα να μην έχουν δουλειά και ταυτόχρονα να μην θεωρούνται άνεργοι! Καλό κουράγιο.

 

Υ.Γ.2: Στο παλιό κείμενο υπήρχε και το εξής υστερόγραφο: «Ανάσταση είναι και να ανάβεις το τσιγάρο που υποσχέθηκες κάποτε σε έναν αγαπημένο σου άνθρωπο, ότι θα καπνίζετε παρέα κάθε Πάσχα. Και να μην το σβήνεις, έστω κι αν εκείνος δεν βρίσκεται πια εδώ…». Έκτοτε συνέβησαν διάφορα και το τσιγάρο σχεδόν μου απαγορεύτηκε. Αλλά μια τζούρα νομίζω θα την κάνω και φέτος

 

Υ.Γ.3: Επειδή συνάδελφοι πάνε κι έρχονται αλλά οι καλοί φίλοι πρέπει να μένουν, το τραγουδάκι είναι αφιερωμένο στην παρέα της «Εξέδρας». Καλό Πάσχα.