Oι Ισπανοί το κάνουν καλύτερα*

*Και στον Ολυμπιακό πάνε να τους κλέψουν με τον καλύτερο τρόπο.

 

Ο Πικάσο ήταν σαφής. «Οι ατάλαντοι αντιγράφουν και οι ταλαντούχοι κλέβουν». Ο Βαγγέλης Μαρινάκης στο θέμα της νοοτροπίας φαίνεται να είναι κλέφτης. Από τους καλούς μάλιστα. Από αυτούς που κάνουν τον φίλαθλο της ομάδας του να χαίρεται για την ευρωπαϊκή νοοτροπία που έχει ο πρόεδρος του.

 

Δεν είναι ένα κείμενο αγιογραφίας. Τον Μαρινάκη τον θεωρώ για πολλά πράγματα υπεύθυνο και πολλά είναι αυτά που με έχουν ξενερώσει. Καταρχάς, δε θα ήθελα ο πρόεδρος της ομάδας μου να είναι αναμεμειγμένος στις περιβόητες κασέτες του καλοκαιριού. Ξενέρωσα ακόμα περισσότερο με τις άστοχες και εκτός τόπου και χρόνου δηλώσεις του στο «κάλυπτα κι εγώ τον Κατσουράνη» παιχνίδι του περασμένου Φλεβάρη στο Καραϊσκάκη απέναντι στον Παναθηναϊκό. Ναι μπήκε ατσούμπαλα και άκομψα στο ποδόσφαιρο και δεν άκουσε τον υγιή και σκεπτόμενο κόσμο που είχε στο πλευρό του, εκείνες τις πρώτες «άγριες» μέρες. Δε μου άρεσε ούτε η τοποθέτηση του κυρ Σάββα Θεοδωρίδη ως spokesman της ομάδας ούτως ώστε να διατηρηθούν τα διαιτητικά κόζια. Προσωπικά θέλω να κερδίζω διπλά, τη στιγμή που με αδικούν. Μες στο γήπεδο. Ένα από αυτά τα παραδείγματα που με χάλασαν ήταν το βίντεο στην Ξάνθη. Αν έμπαιναν δύο από τις 18 ευκαιρίες δε θα υπήρχε λόγος να γίνει όλο αυτό το πατιρντί στη φυσούνα. Είναι πολλά που δε μου αρέσουν. Και χαίρομαι να μαθαίνω από φίλους μου που είναι αθλητικοί συντάκτες πως αυτό το πράγμα πάει να το αλλάξει. Θα χαρώ πολύ αν δεν ξανακούσω δηλώσεις του για πολύ καιρό. Να μείνει δηλαδή στα έργα και όχι στα λόγια.

 

Ωστόσο, αυτό που βλέπω φέτος και πραγματικά το χαίρομαι είναι η αλλαγή στη νοοτροπία. Δεν έχεις να κάνεις πλέον με έναν πρόεδρο «δυνάστη» (όχι με την τόσο αρνητική έννοια) που θα διώξει από τα πράγματα ακόμα και το γιο του για να κρατήσει το πάνω χέρι (όπως έγινε με την καθαίρεση των Ίβιτς-Λεμονή-Πέτρου Κόκκαλη), ούτε έχεις να κάνεις με έναν πρόεδρο που θα αλλάξει 4 προπονητές σε μια σεζόν για να πιστωθεί στο τέλος την επιτυχία.

 

Η εν λευκώ ανάθεση της ομάδας στον Βαλβέρδε ήταν κάτι που δεν το είχα ξαναδεί στα 20 χρόνια που παρακολουθώ τον Ολυμπιακό. Μόνο το πρώτο πέρασμα του Μπάγεβιτς μπορώ να θυμηθώ αλλά και εκεί έγιναν πολλοί λάθος χειρισμοί στο φινάλε. Δεν θυμάμαι ποτέ κάποιο προπονητή στον Ολυμπιακό να έχει την καθολική αποδοχή του κόσμου. Πάντα θυμάμαι να υπάρχουν γκρίνιες, μίρλες και μουρμούρες. Και την ψύχωση για το πρωτάθλημα. Όπου αυτή η ψύχωση, αν όλα πάνε καλά και ο Ολυμπιακός αποκλείσει τη Μέταλιστ, θα πάει περίπατο, γιατί όπως και να το κάνεις, τι να πει άλλο ένα πρωτάθλημα μπροστά σε μια ευρωπαϊκή πορεία στο κύπελλο που είναι στα μέτρα μιας ελληνικής ομάδας. Αν ο Ολυμπιακός φτάσει στους 4 του φετινού Γιουρόπα, θα μιλάμε για την υπέρβαση της δεκαετίας.

 

Αυτό που μου έχει κάνει τεράστια εντύπωση, και είναι κι ο λόγος για τον οποίο γράφονται αυτές οι γραμμές, είναι τα δημοσιεύματα που διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα και αφορούν τη δημιουργία του Ολυμπιακού Β. Της θυγατρικής ομάδας, δηλαδή του Ολυμπιακού που θα μπορεί να παίξει μέχρι τη δεύτερη εθνική τη τάξει κατηγορία. Όπως για παράδειγμα κάνουν στην Ισπανία η Μπαρτσελόνα, η Μάλαγα, η Βιγιαρεάλ και άλλες.

 

Το θεωρώ κάτι το επαναστατικό και μοναδικό στη μίζερη (εδώ και χρόνια) ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Να δημιουργηθεί μια ομάδα που να μπορεί να φτάσει μέχρι τη Football League 1 και να έχει ανά πάσα ώρα και στιγμή έτοιμους παίχτες που θα μπορούν να βοηθήσουν την πρώτη ομάδα. Αυτό δεν κάνει κι ο Γκουαρντιόλα όλη τη φετινή χρονιά; Συγνώμη κιόλας, αλλά προσωπικά δεν ήξερα και πέρσι τον Κουένκα, τον Ντελοφό, τον Τέγιο και τον Μοντόγια. Από την Barcelona B προωθούνται ανάλογα με τις ανάγκες κάποιες αγωνιστικές στην πρώτη ομάδα. Και τις υπόλοιπες αγωνιστικές παίζουν κανονικά για τη Β ομάδα.

 

Γιατί, ας πούμε, ο Νικλητσιώτης να παίζει δανεικός σε κάποια Ολλανδική ομάδα δεύτερης κατηγορίας; Γιατί ο Δασκαλάκης φέτος να μην έχει ούτε μία συμμετοχή; Γιατί ο Κατάι και ο Γκρμπιτς να μην παίζουν κάθε Κυριακή με τη φανέλα του Ολυμπιακού, στο ίδιο γήπεδο να κάνουν προπόνηση και να μαθαίνουν το know how του Ρέντη; Και όταν είναι έτοιμοι να μπαίνουν στην πρώτη ομάδα και να βοηθάνε. Είναι αμέτρητα τα παραδείγματα παιχτών που δεν έχουν δείξει την αξία τους και έχουν χαθεί χωρίς λόγο. Αν είχε δύο γεμάτες χρονιές ο Κυριάκος Παπαδόπουλος με τον Ολυμπιακό Β ίσως σήμερα ήταν αυτός που θα έπαιζε δίπλα στον Αβραάμ ή στον Μέλμπεργκ.

 

Κάπως έτσι την είχε πατήσει ο Ολυμπιακός το 2009, στον εκτός έδρας αγώνα με τη Σταντάρ Λιέγης, στο πρώτο παιχνίδι του Φετφατζίδη. Είχε ξεμείνει από βασικούς και αναπληρωματικούς λόγω τραυματισμών και έβαλε παιδιά από την U21. Ε, πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν αυτά τα παιδιά της U21 μαζί με όσοι προορίζονται για δανεικοί συγκροτούσαν μια ομάδα που θα έπαιζε με πιο δυνατούς αντιπάλους κάθε εβδομάδα, θα συμμετείχε στο κύπελλο και θα έκανε μια ωραία ομάδα με την αγωνιστική ταυτότητα της πρώτης ομάδας;

 

Είναι απλά αφελή ερωτήματα που δε χρειάζονται απάντηση γιατί φυσικά και θα ήταν καλύτερα τα πράγματα για την ίδια την ομάδα. Από αυτό το πράγμα θα μπορούσαν να επωφεληθούν και άλλες ομάδες και να ακολουθήσουν το ίδιο παράδειγμα. Βέβαια αυτή η κουβέντα σε αυτό το επίπεδο είναι άτοπη μιας και οι 3 επόμενες ομάδες λόγω έλλειψης ρευστού έχουν δώσει άπειρες ευκαιρίες σε νεαρούς παίχτες. Ο Φουρλάνος, ο Μπουγαϊδης, ο Γιάννου και ο Σταφυλίδης είναι μερικοί από αυτούς.

 

Όπως και να έχει θα χαρώ πάρα πολύ αν βρεθεί η νομοθετική φόρμουλα που θα καταστήσει δυνατή τη δημιουργία του Ολυμπιακού Β. Μόνο θετικά μπορώ να δω αυτό το εγχείρημα. Είναι κάτι που θα με κάνει να καταλάβω πως πραγματικά κάτι αλλάζει στη μίζερη (ξανά) ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Δεν είναι αυτό που θα δώσει τη λύση στο χώρο του ποδοσφαίρου αλλά θα είναι μια μικρή κίνηση αποβαλκανοποίησης και (πραγματικού) εξευρωπαϊσμού.