Πελάτες, γατάκια και λοιπές ανοησίες

Τους τελευταίους μήνες όλες οι συζητήσεις με φίλους και συναδέλφους για την Πριμέρα Ντιβισιόν πήγαιναν ως εξής: «Πόσο είναι η διαφορά;», «Δέκα». «Α, δηλαδή εφτά». «Πόσο έπεσε η διαφορά;», «Εξι», «Α, δηλαδή τρεις», «Και τώρα πόσο προηγείται η Ρεάλ;», «Τέσσερις», «Α, δηλαδή έναν». Οπως αποδείχθηκε το Σάββατο, Παναγιώτη Αρωνιάδη, η σωστή προσέγγιση ήταν «Τέσσερις», «Α, δηλαδή εφτά».

 

Δεν ξέρω αν η ίδια σιγουριά που είχαν οι Έλληνες οπαδοί της Μπαρτσελόνα υπήρχε και στην Ισπανία ή απλώς αποτελεί δικό μας γνώρισμα που όταν υποστηρίζουμε κάτι, ταυτόχρονα νοιώθουμε την ανάγκη να ισοπεδώσουμε και οτιδήποτε άλλο προσπαθεί να σταθεί απέναντι του.
Ακούω και διαβάζω από πέρυσι ακόμα πόσο πελάτης έχει γίνει η Ρεάλ, πόσο δεν μπορεί να κοιτάξει με τίποτα στα μάτια την Μπαρτσελόνα, πόσο κόμπλεξ κουβαλάνε οι παίκτες της που μόνο με κλωτσιές και αντιποδόσφαιρο αντιμετωπίζουν τους Μπλαουγκράνα.

 

Και ακόμα, πόσο γατάκι είναι ο Κριστιάνο, πόσο λίγος στα μεγάλα παιχνίδια, πόσο κατασκεύασμα του μάρκετινγκ, πόσο δεν συγκρίνεται με τον άλλο Ρονάλντο τον καλό, πόσο αν ο Ινιέστα είχε ζελέ και κοιλιακούς φέτες κανείς δεν θα ασχολούνταν με τον Πορτογάλο.

 

Πάμε λοιπόν να βάλουμε ορισμένα πράγματα στη θέση τους. Πράγματι τα τελευταία χρόνια η Ρεάλ έχανε διαρκώς από την αντίπαλο της, έχανε με εξευτελιστικά σκορ (2-6, 5-0), έχανε με όλους τους τρόπους. Και πράγματι, μέσα σε αυτό το αρνητικό σερί υπήρξαν αρκετά παιχνίδια όπου οι παίκτες της αλλά και ο Ζοσέ Μουρίνιο, μη μπορώντας να διαχειριστούν τον εκνευρισμό τους έβγαλαν ένα εξαιρετικά αρνητικό πρόσωπο και στον αγωνιστικό χώρο και εκτός αυτού. Πράγματι επίσης, όταν η ήττα τείνει να γίνει δεύτερη φύση σου, αναπτύσσεις και φοβικά σύνδρομα και σύνδρομα κατωτερότητας.
Από την άλλη όμως, παρά το επιτυχημένο σερί της τετραετίας Πεπ η Μπάρτσα δεν ξεπέρασε την Ρεάλ σε νίκες στα μεταξύ τους παιχνίδια. Με το 1-2 στον πρώτο προημιτελικό κυπέλλου στο Μπερναμπέου απλώς την έπιασε. Έκτοτε είχε δυο ευκαιρίες να την ξεπεράσει. Και τις δυο στο Καμπ Νου. Στον δεύτερο προημιτελικό κυπέλλου όπου το ματς έληξε 2-2 και στο χθεσινό παιχνίδι πρωταθλήματος όπου ηττήθηκε με αποτέλεσμα η «πελάτισα» Ρεάλ να πάρει και το πρωτάθλημα και το προβάδισμα στα clasico με 87 86. Όχι ακριβώς ο ορισμός της πελατειακής σχέσης εδώ που τα λέμε

 

Όσο για τον Κριστιάνο; Ομολογώ έχω πέσει κι εγώ στην παγίδα να τον πω «γατάκι». Τεράστιο λάθος. Ο άνθρωπος είναι παικταράς, ένας από τους καλύτερους που έχουν βγει ποτέ και δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να κάνει για να το αποδείξει. Από τα 18 του παίζει σε συλλόγους με τεράστια πίεση, την Μάντσεστερ και την Ρεάλ, σκοράρει με απίστευτους ρυθμούς και παίρνει διαρκώς τίτλους. Πώς προκύπτει λοιπόν ότι στα δύσκολα λυγίζει; Επειδή έχασε ένα πέναλτι στον τελικό κόντρα στην Τσέλσι, όπου παρεμπιπτόντως είχε σκοράρει στην κανονική διάρκεια; Επειδή ζορίζεται κόντρα στην Μπαρτσελόνα, λες και όλοι οι άλλοι επιθετικοί του κόσμου της βάζουν γκολ με τον τσουβάλι; Ή επειδή δεν οδηγεί την Πορτογαλία σε επιτυχίες; Ενώ η Αργεντινή του Μέσι ας πούμε έχει χεστεί στις κούπες; Συγγνώμη κιόλας αλλά όλα ετούτα είναι ανοησίες!

 

Τον Κριστιάνο μπορείς να τον πεις εκνευριστικό, αντιπαθητικό ή οτιδήποτε άλλο. Γατάκι όμως όχι πια. Σκεφτείτε ως εξής: Ο Κριστιάνο να παίζει στην τωρινή Μπαρτσελόνα και ο Μέσι στην τωρινή Ρεάλ. Πόσο διαφορετικά πράγματα θα έκανε ο Αργεντίνος από τον Πορτογάλο, παίζοντας κι αυτός χωρίς Τσάβι, Ινιέστα στην πλάτη του και απέναντι σε μια ομάδα που δεν σου αφήνει παρά ελάχιστη ώρα την μπάλα στα πόδια;

 

Κάποτε ο Αλέξης Σπυρόπουλος στην «Εξέδρα» είχε γράψει τον Κριστιάνο «καραγκιοζάκο με ημερομηνία λήξης». Η ημερομηνία αυτή προφανώς δεν έχει έρθει ακόμα. Αλλά ο δημοσιογράφος, περιγράφοντας τον ημιτελικό της περασμένης Τρίτης με την Μπάγερν, προκειμένου να στηρίξει την άποψη του επέμεινε ότι «σε ένα ακόμα μεγάλο ματς ο Ρονάλντο είναι εξαφανισμένος». Ο «εξαφανισμένος» έδωσε την ασίστ για το εκτός έδρας γκολ που μπορεί να αποδειχθεί χρυσάφι. Και πέτυχε και την γκολάρα – πρωτάθλημα στο Καμπ Νου το Σάββατο. Και πέτυχε και το γκολ της νίκης στον περυσινό τελικό κυπέλλου. Αυτά μόνο στα μεγάλα ματς. Όσο για τα μικρά, τα περισσότερα από πενήντα γκολ του φέτος σε όλες τις διοργανώσεις επιχειρηματολογούν σαφώς καλύτερα από όσο θα το έκανα εγώ.

 

Οι επικριτές του βέβαια θα συνεχίσουν να τον κράζουν. Δεν τρέχει τίποτα. Την καλύτερη απάντηση την έδωσε ο ίδιος μπροστά σε 100.000 κόσμο, στην πιο εχθρική -για την ομάδα του έδρα του κόσμου. Για να χρησιμοποιήσω τα δικά του λόγια: ««Κάλμα, κάλμα»