Ο «Βενγκέρ των γαλλικών εκλογών», Φρανσουά Ολάντ

Ζώντας σε μια χαοτική αλληλουχία παράλληλων κόσμων ο Φρανσουά Ολάντ έμοιαζε, στην εφηβεία του, να έχει παρολισθήσει από οτιδήποτε ξέφευγε από τις άσπρες γραμμές του γηπέδου της Ρουέν. Εκείνες οι ημέρες, που τα όνειρα του έμπαιναν σε τροχιά, ο σοσιαλιστής Ολάντ έκανε τον μόνο… δεξιό συμβιβασμό του, αγωνιζόμενος ως χαφ από την πλευρά που αντιμάχεται σφόδρα αυτή την εποχή στο «γήπεδο» των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας. Τα κακότεχνα αραβουργήματα που προσπαθούσε να δημιουργήσει στον αγωνιστικό χώρο πρόλεγαν ουσιαστικά το μαραζωμένο ποδοσφαιρικό μέλλον του 57χρονου, που εκμεταλλεύτηκε την «ηδονική παρέκκλιση» του Ντομινίκ Στρος Καν, κατακτώντας την προεδρία του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Σήμερα, που στην Γαλλία, η ιστορία κρατάει την ανάσα της, ο Ολάντ είναι μια επιλογή που θα αλλάξει δια παντός τον χάρτη του αθλήματος που λατρεύει, εφόσον φυσικά υπερψηφιστεί από τους συμπατριώτες του. Η διακηρυχθείσα θέση του για φορολόγηση με 75% των εσόδων των πολιτών, που κερδίζουν περισσότερα από 1 εκατομμύριο ευρώ τον χρόνο, έχει «φουντώσει» την «καιόμενη βάτο» του εκνευρισμού των μεγάλων κλαμπ στην Γαλλία. Ο προπονητής της Παρί Σεν Ζερμέν, Κάρλο Αντσελότι ήταν σφόδρα επικριτικός απέναντι του, όπως και η ένωση των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών, που έκαναν λόγο για επιστροφή στον ερασιτεχνισμό…

 

Η αστραφτερή ομαλότητα

 

Ο Φρανσουά Ολάντ μοιάζει με έναν τύπο προσεγγίσιμο, στην «altera pars» του Νικολά Σαρκοζί με το ρολόι αξίας 45 000 ευρώ, το οποίο κρύβει με επιμέλεια όταν επισκέπτεται τις παρυφές των γκέτο, φοβούμενος την ανάγκη των φτωχοδιάβολων για επιθυμία. Μια φασματική φιγούρα, ένα ευγενικό πνεύμα, ένας άνθρωπος αστραφτερής ομαλότητας. «Δεν θέλω γκέτο. Ούτε για τους φτωχούς, ούτε για τους πλούσιους» έλεγε ο οπαδός της Μονακό, της Μπαρτσελόνα, της Ναντ και της Ρουέν, οι οπαδοί της οποίας είχαν υπομείνει τις …κακοτεχνίες του πριν περίπου 45 χρόνια, την εποχή που διάβηκε τις θύρες της άγαρμπης εφηβείας φορώντας την φανέλα της ομάδας νέων του τοπικού κλαμπ. Ήταν ημέρες που παρακολουθούσε με μοναστηριακή πειθαρχία τις περιπέτειες του Γιόχαν Κρόιφ στο Άμστερνταμ.

«Ο Άγιαξ παλιότερα και η Μπαρτσελόνα σήμερα αποδίδουν ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο. Τα παιχνίδια τους είναι μια ευλογία για τα μάτια» έλεγε πρόσφατα ο Ολάντ, ο οποίος στο πρόγραμμα του διακηρύττει την ανάγκη για φορολογία των πολιτών, που κερδίζουν περισσότερα από 1 εκατομμύρια ευρώ με το 75% των εσόδων τους.  «Αν εφαρμοστεί κάτι τέτοιο θα επιστρέψουμε στην ερασιτεχνική περίοδο του ποδοσφαίρου» κραύγαζε ο Φρεντερίκ Τεριέ, ο επικεφαλής της γαλλικής Λίγκας, προκαλώντας μειδιάματα άφατης αδιαφορίας στον Ολάντ, που περιδιαβαίνει τους μαγνητικούς δρόμους του Παρισιού πάνω σε ένα σκούτερ. «Μοιάζει περισσότερο με delivery boy παρά με υποψήφιο πρόεδρο της Γαλλίας» εξακοντίστηκε η βιτριολική κακία από το αντίπαλο στρατόπεδο.

 

Η Μπαρτσελόνα που σε κάνει να ονειρεύεσαι

Σε μια χώρα, στο απόγειο της αστικής προσποίησης, ο Ολάντ έχει αναπτύξει μια προτίμηση στις μελαγχολικές περιπλανήσεις. Διένυσε την πολιτική του …έρημο όταν η πρώην σύζυγος του και μητέρα των τεσσάρων του παιδιών, Σεγκολέν Ρουαγιάλ αντιμαχόταν τον «Σαρκό», εβρισκόμενος υπό την πίεση συγκινήσεων, όπως η Μπαρτσελόνα, η οποία αποφόρτισε την μελαγχολικές του εντάσεις, όπως μαρτυρά. «Δεν γνωρίζω οτιδήποτε πιο όμορφο από ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Ένα μείγμα τεχνική, δύναμης και στρατηγικής. Σήμερα, η Μπαρτσελόνα επιτρέπει σε όλο τον κόσμο να ονειρεύεται» λέει ο Ολάντ, ο οποίος θυμίζει αρκετά τον τελειοθήρα του προγραμματισμού, Αρσέν Βενγκέρ. Αυτό είναι και το βασικό του πλεονέκτημα έναντι του Σαρκοζί στις προεδρικές εκλογές της 22ας Απριλίου και της 6ης Μαΐου. Η αυστηρή επιμέλεια του και το συμμάζεμα. Αρετές που διακρίνουν τον συμπατριώτη του Αλσατό, ο οποίος τον ανάγκασε πριν δυο δεκαετίες να υποστηρίζει την Μονακό.

 

«Σήμερα δεν παρακολουθώ πολύ συχνά τα παιχνίδια της. Θέλω να θυμάμαι την ομάδα με τον Βενγκέρ ως προπονητή και με τους Τιράμ, Ετορί, Κλίνσμαν και Χοντλ» υποστηρίζει ο «Βενγκέρ της πολιτικής», όπως, τουλάχιστον, τον χαρακτηρίζουν οι υποστηρικτές του. Εν όψει δυο εκλογικών αναμετρήσεων, όπου θα βρεθεί σε μια πρέσα αβάσταχτης πίεσης, ο Ολάντ, που επιθυμεί μια αναδιανομή του πλούτου, η οποία θα επιβαρύνει συντελεστικά τους πρωταγωνιστές του αστραφτερού ποδοσφαίρου στην Γαλλία, εμφανίζεται για τους οπαδούς του σαν μια ανταύγεια φωτός σε μια χώρα, που παραμένει οικονομικά στην αδράνεια μιας σκοτεινής σήραγγας…