Η καριέρα κρίκετερ στα κερκυραϊκά καντούνια τον εγκατέλειψε νωρίς, γυρίζοντας μια μέρα από ντέρμπι, με το ματάκι – τούμπανο.
Του μουσικού «ναυάγησε» σε κάτι πακέτα νικοτίνης (θέλει πνεμόνια το ρημάδι…), του φιλόλογου συγκρούστηκε μετωπικά με την έλλειψη παιδαγωγικής υπομονής (όταν σου ‘ρχεται και κοπανίσεις τον Λυσία στο κεφάλι απ’ το 13χρονο στραβάδι, μάλλον δεν είναι και σούπερ οιωνός…), πήρε, λοιπόν, ιμάτια και κατέβηκε Αθήνα.
Ήταν τέλη του 2001, στα 23. Και η «Ηχώ» (ακόμη Κωνσταντινουπόλεως, με Χάρη Ξύδη διευθυντή), ακόμη ακμάζουσα.
Έτσι ξεκίνησε η δουλειά. Πρώτα… βοηθός Περιφερειακού και χάντμπολ, κατόπιν Super League, στήλη, αργότερα Εθνική, ενδιαμέσως κάτι τζούρες ρεπορτάζ ΑΕΚ, ώσπου άραξε το καραβάκι στο ελεύθερο. Πριν αράξει η «Ηχούλα» στη φορμόλη…
Τον Μάιο του ’08, μια παρουσίαση βιβλίου του Μένιου του Σακελλαρόπουλου, στην παλιά Βουλή, έμελλε να καταλήξει στην απόλυτη εμπειρία ζωής. Την τριετία της «Εξέδρας». Πήγε για δουλειά και βρήκε οικογένεια.
To κύριο πόστο, σταθερό, όπως και στα άλλα –έντυπα, ηλεκτρονικά, radio- Μέσα με τα οποία συνεργάστηκε παράλληλα (ξεχωρίζει την εμπειρία της αρχισυνταξίας στο περιοδικό, «Matchball»). Ελεύθερο, έρευνες, με μια «ψυχιατρική» εμμονή σε lifestories και αφιερωματικούς φάκελους ρετρό. Ποδόσφαιρο σε Κατοχή, Πολυτεχνείο, αθλητισμός στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Τα εξαργύρωσε μ’ ένα πρώτο βραβείο ΠΣΑΤ (2010), ένα πλυντήριο (επαμειβόμενη η… κούπα), μια επική ευχαριστήρια ομιλία (όπου δεν άρθρωσε κουβέντα…) και την καταπολέμηση του χρόνιου «φόβου» πως η εμφάνισή του (εν προκειμένω, καλεσμένος Ξύδη…) στο γυαλί, θα προκαλούσε τσουνάμι γέλωτα χαρχαλιστού!
Το στανάχωρο τέλος της «παλιάς “Εξέδρας”» (μαζί και της… «Ενέδρας») γλίτωσε το αναγνωστικό κοινό από ένα νέο 12σέλιδο για τις… αρματοδρομίες στο Βυζάντιο, όχι, όμως, και το γραφείο Τύπου της ΠΑΕ ΑΟ Κέρκυρα, το οποίο τον φορτώθηκε, ως υπεύθυνο, από το περασμένο καλοκαίρι.
Παράλληλα, με το «τρέξιμο» του «φρέσκου» portal, corfusports.gr, ειδικά για τον κερκυραϊκό αθλητισμό. Α, και μιας που (όλως τυχαίως) τ’ αναφέραμε, στα δέκα «κλικ», δώρο ένα καφάσι τσιτσιμπύρες…