Μετά από μια βδομάδα ακυβερνησίας και την προκύρηξη νέων εκλογών, αφού παρακολούθησα όσες αναλύσεις μπόρεσα σε όλα τα μέσα – και βεβαίως στην Ελληνική τηλεόραση – έχω μερικά συμπεράσματα:   1. Για τα χάλια μας ΔΕΝ φταίνε καθόλου η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που κυβερνούν τη χώρα από το 1974 [Συνέχεια...]

Ξύπνησα καταϊδρωμένος και με το στόμα πικρό. Ήταν προφανές πως κάτι με ταλαιπώρησε στη διάρκεια του ύπνου. Ένας εφιάλτης από κείνους που η επίδρασή τους δε σταματά όταν ξυπνά κανείς, αλλά τους σέρνει για αρκετή ώρα μαζί του και τουλάχιστον, μέχρι μια ισχυρή δόση καφεΐνης τους μετατρέψει σε κακοκεφιά. Γιατί [Συνέχεια...]

Καλημερα Ελλαδα,   Για πρωτη φορα, οπως φανταζομαι και πολλοι Ελληνες, περιμενα με ανυπομονησια να ξημερωσει η μερα των εκλογων. Πιστευα οτι ειναι η πιο σημαντικη μερα για την ζωη πολλων ανθρωπων και οτι αυτες οι εκλογες θα ειναι η ευκαιρια να αποδειξουμε τι μαθαμε τα τελευταια 30 χρονια. Οι [Συνέχεια...]

Οι φυλακές στον Κορυδαλλό είχαν φτιαχτεί με προδιαγραφές για να φιλοξενήσουν περί τους 700 κρατούμενους. Σήμερα κρατούν φυλακισμένους περισσότερους από 2200 ανθρώπους. Όχι, δεν κατασκευάστηκε νέα πτέρυγα, δεν αυξήθηκε κατασκευαστικά η χωρητικότητα. Απλώς σε κελιά φτιαγμένα για να χωρέσουν δώδεκα σήμερα κοιμούνται εικοσιπέντε. Σε αυτή την εποχή, που είναι, κυριολεκτικά, [Συνέχεια...]

Ο δημοσιογράφος μπορεί να έχει πάψει εδώ και χρόνια να επιτελεί το λεγόμενο «λειτούργημα», αλλά ευτυχώς εξακολουθούν και υπάρχουν ακόμη πέντε απλές κινήσεις που μπορεί να κάνει για να δείξει ότι βοηθάει κι αυτός με τον τρόπο του. Έτσι κι εμείς, ένα κομμάτι αθλητικών συντακτών επισκεφθήκαμε το ΚΕΘΕΑ, ώστε με [Συνέχεια...]

Ονομαζομαι Καλογιαννης Αποστολης, ετων 38, και εδω και εναμιση χρονο ειμαι κατοικος της Ντοχας στο Καταρ. Πηρα το θαρρος να γραψω για να εκφρασω το μεγαλο μου παραπονο. Να γκρινιαξω βρε αδελφε, αφου ειναι της μοδας, μαζι με εκατομμυρια κοσμο. Δυστυχως εν ετει 2012 η ψηφος στην «δημοκρατια» της Ελλαδος [Συνέχεια...]

Σε μια από τις πρώτες συναντήσεις μου με τον Πύρρο Δήμα, σε ένα μεζεδοπωλείο στο Παγκράτι αν θυμάμαι καλά, είχαμε μαζευτεί καμιά δεκαριά άτομα παρέα. Για να χωρέσουμε, έπρεπε να ενώσουμε τραπέζια και εκείνα τα αναθεματισμένα, σιδερένια και με μάρμαρο από πάνω, ζύγιζαν… έναν τόνο. Ο Πύρρος πήγε να σηκώσει [Συνέχεια...]

“Τι θα ψηφίσουμε;” Το ερώτημα των ημερών. Ποτέ άλλοτε δε θυμάμαι τέτοια αμηχανία του Έλληνα ψηφοφόρου μπροστά στην κάλπη. Ποτέ άλλοτε δε θυμάμαι τέτοια αβεβαιότητα, μπροστά στο αύριο. Ποτέ άλλοτε δε θυμάμαι τόσα και τόσο ετερόκλητα “μέτωπα”. Συνήθως, βεβαίως, ένα είναι το κεντρικό ερώτημα που καλείται κανείς να απαντήσει, σε [Συνέχεια...]

Η χρονικά συμπυκνωμένη προεκλογική περίοδος δεν ταιριάζει καθόλου με την ψυχοσύνθεσή μας. Ως Έλληνες την προτιμάμε παραδοσιακά «μακράς διαρκείας», με τις κόντρες της, τα ατελείωτα «καφενεία» της και όλα τα άλλα συστατικά που δίνουν στον πολίτη την (ψευδ)αίσθηση του συμμετέχειν.   Πάρ’ ελπίδα, αυτή που διανύουμε τα γκρέμισε όλα. Η [Συνέχεια...]

Ζώντας σε μια χαοτική αλληλουχία παράλληλων κόσμων ο Φρανσουά Ολάντ έμοιαζε, στην εφηβεία του, να έχει παρολισθήσει από οτιδήποτε ξέφευγε από τις άσπρες γραμμές του γηπέδου της Ρουέν. Εκείνες οι ημέρες, που τα όνειρα του έμπαιναν σε τροχιά, ο σοσιαλιστής Ολάντ έκανε τον μόνο… δεξιό συμβιβασμό του, αγωνιζόμενος ως χαφ [Συνέχεια...]

Η δημοσιοποίηση της ετήσιας λίστας του Time, των 100 most influential people in the world με έπιασε πάνω που σκεφτόμουν πόσο τυχερός είναι ο ελληνικός αθλητισμός που βλέπει τα icons του αυτό τον καιρό να μένουν μακριά από το πολιτικό παιχνίδι, στην εποχή του μεγαλύτερου ξεπεσμού της πολιτικής στην σύγχρονη [Συνέχεια...]

Για τη φωνή του, δε νομιμοποιούμαι να μιλήσω εγώ. Δεν είμαι ειδικός. Αν και μπορώ να κάνω μια προσπάθεια, να μετρήσω αν μου φτάνουν οι λέξεις μου, να περιγράψω όσα με έκανε η φωνή του να νιώθω. Ξέρω, καταλαβαίνω, πως δεν ήταν δική του. Όπως δεν είναι κανενός, ιδιωτική περιουσία, [Συνέχεια...]

Ήτανε «Άγιος Φεβρουάριος» όταν συναντήθηκε με τον Δήμο Μούτση και τον Μάνο Ελευθερίου κι «αν φταίει κανείς να μην το πεις, τα λόγια είναι της ντροπής, κι ό,τι ραγίζει δεν πονά, ποτάμι ο κόσμος και περνά». Ο κόσμος περνά. Αλλά δεν ξεχνά. Ο πόνος όμως της απώλειάς του όσα καλοκαίρια [Συνέχεια...]