Στα 14 χρόνια που εξασκεί το επάγγελμα του αθλητικού δημοσιογράφου, υπάρχει μία έκφραση που έχει ακούσει περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. «Μα καλά, κορίτσι πράγμα και ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο;»
Οι μόνοι που δεν ρώτησαν ποτέ, πως και γιατί ασχολείται με το ποδόσφαιρο είναι αυτοί (οι τυχεροί όπως λέει), που είχαν γνωρίσει τον πατέρα της κυρ. Μανώλη. Εκείνος «ζούσε» για το ποδόσφαιρο και περνούσε ολόκληρη την ημέρα του στο γήπεδο του Ακράτητου (την εποχή που έπαιζε στο τοπικό πρωτάθλημα, πολύ προτού αναλάβει την ομάδα ο Νίκος Παπαδήμας), κάνοντας διάφορες δουλειές. Ηταν πρόεδρος, προπονητής, φροντιστής, έκανε και τον διαιτητή όταν χρειαζόταν κι από πίσω του κι ένα μικρό κοριτσάκι, που έμαθε να λατρεύει αυτό το άθλημα.
Ο πατέρας της έφυγε το 1996 και δεν πρόλαβε να δει τα κείμενα της να δημοσιεύονται, αφού στη δουλειά μπήκε ένα χρόνο αργότερα, τον Απρίλιο του 1997. Πρώτος σταθμός η εφημερίδα Αθηναϊκή, όπου σε σύντομο χρονικό διάστημα ανέλαβε τις συνεντεύξεις. Ακολούθησε ο Κόσμος των Σπορ, ένα μικρό πέρασμα από τον Πρωταθλητή, το ΦΩΣ των σπορ, το GOAL,το Sportime και τελευταίος σταθμός το 2005 ηSportday όπου ανέλαβε για πρώτη φορά το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού, όχι ως «βοηθός» του πρώτου ρεπόρτερ όπως στο Sportime, αλλά ως πρώτη ρεπόρτερ.
Το ρίσκο τόσο για την εφημερίδα, όσο και για την ίδια ήταν μεγάλο, άλλα έχοντας πάντα δίπλα της τον σύζυγο της Μιχάλη να την στηρίζει και να την παροτρύνει κατάφερε να τα βγάλει πέρα. Θεωρεί ως πιο σπουδαία στιγμή της επαγγελματικής της καριέρας το «αποκλειστικό» της μεταγραφής του Γιάγια Τουρέ στον Ολυμπιακό. Από κει και πέρα άλλωστε οι συνάδελφοι την αποδέχονταν πλέον ως ίσο προς ίσο κι όχι ως… «κορίτσι πράμα».
Σήμερα είναι κυρίως «μαμά» και φυσικά η 4χρονη κόρη της Ελένη έχει αρχίσει να επισκέπτεται τα γήπεδα, από την προηγούμενη κιόλας σεζόν. | Δείτε όλα τα Άρθρα