Ξεκίνησα να συστήνομαι ως «ο μόνος άνθρωπος που έγινε Φεράρι πριν γίνει Παναθηναϊκός»… Μετά κατάλαβα ότι θα γελάσει ο κόσμος κι είπα να κάνω σκονάκι: άνοιξα ένα ένα τα βιογραφικά των άλλων Insiders. Και τότε το συνειδητοποίησα.

Είμαι όλα όσα ΔΕΝ είναι ο Μιχάλης Τσόχος.

Δεν γράφω εκατομμύρια λέξεις (καθημερινά φωνάζω στον κόσμο να μην γράφει, αλλά να «δείχνει»)· τα γένια και τα μαλλιά μου είναι ακόμη κατάμαυρα· τα πάω θαυμάσια με τις νέες τεχνολογίες (ειδικά μ’ αυτές με τα γυαλιστερά μήλα στο logo)· δεν έχω παντρευτεί (περιμένω υπομονετικά να χωρίσει η Κέιτ Μπλάνσετ)· και τη μόνη φορά που με ρώτησαν αν είμαι σίγουρος ότι κάνω τη σωστή δουλειά, ήταν λίγο πριν τη μοναδική μου απόλυση…

Δεν είμαι ο Τσόχος, λοιπόν – είμαι όμως απίστευτα τυχερός που δούλεψα με τον Μιχάλη και με τον Βασίλη και με πολλούς ακόμη από το ρόστερ των Insiders, στις περιπέτειές μου στον αθλητικό Τύπο. Είκοσι χρόνια πια στη δουλειά, ισορροπώ πάντα ανάμεσα στο αθλητικό και στο διεθνές πολιτικό, προσπαθώ πάντα να αποφασίσω εάν θέλω να γράφω για το ντέρμπι των «αιωνίων» ή τον πόλεμο στο Ιράκ, για τις γιόμες του Βύντρα ή τον βομβαρδισμό της Καμπούλ, για τα μανιφέστα του Τσάκα ή το «μπούγκα μπούγκα» του Μπερλουσκόνι.

Σύμφωνοι, καθένα έχει τη γοητεία του, μα το αθλητικό ήταν συνήθως το πιο δημιουργικό κομμάτι. Μετά την εμπειρία του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, ήλθε η πιό συναρπαστική και προκλητική δουλειά, αυτή στην «Εξέδρα»: από το γραφείο του όγδοου -το «ψυγείο», με το μονίμως ανοιχτό παράθυρο- ξεπήδησαν μερικές υπέροχες, καινοτόμες ιδέες από το brainstorming με ορισμένα από τα πιο υγιή μυαλά του αθλητικού Τύπου…

Λίγο πριν απ’ όλα αυτά, σχεδίαζα περιοδικά κι έγραφα για το in.gr, στην εποχή των baby steps του ελληνικού Internet. Λίγο μετά, στα 41 μου, κάνω ακριβώς το ίδιο, αλλά με εντελώς διαφορετικούς κανόνες: τώρα σχεδιάζω διαδραστικά περιοδικά για το iPad (ως συνιδρυτής και συνιδιοκτήτης της Mojo Media tablet publishing) και interactive infographics για το -ενήλικο, πια-  internet (ως visual journalist για τα digital media του ΔΟΛ).

Συγνώμη, μισό λεπτό· με παίρνει ο Τσόχος να ρωτήσει τί σημαίνουν όλα αυτά…