Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης τον Δεκέμβριο του 1975, την εποχή που στο λιμάνι της πόλης βρισκόταν και το «Καλυψώ» του Ζακ – ΥΒ Κουστώ (άσχετο, αλλά όσο να πεις δίνει μια κοσμοπολίτικη εσάνς στην ιστορία…).

Πέρασε με παροιμοιώδη αποτυχία από τις ακαδημίες του ΟΦΗ όπου τον έδιωξαν κακήν – κακώς και απολύτως δικαιολογημένα ως άμπαλο. Τότε ήταν που στο διεστραμμένο μυαλό του γεννήθηκε η ιδέα: Αφού δεν μπορώ να γίνω ποδοσφαιριστής, θα γράφω για αυτούς!

Aν λοιπόν διακρίνετε μια μικρή δόση κακίας στα κείμενα του, δείξτε επιείκεια. Δεν φταίει αυτός, το τραύμα της απόρριψης φταίει.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας (περίπου την ίδια εποχή που περνούσαν το χρόνο τους στα καφέ της περιοχής και ο Γιάννης Σερέτης με τον Θοδωρή Τσούτσο ) βρήκε δουλειά στο Sportime. Και καθότι δεν είναι άνθρωπος που του αρέσουν οι αλλαγές έμεινε εκεί δέκα χρόνια. Από το 1998 ως το 2008. Ενδιαμέσως προέκυψε και ο έρωτας με το ραδιόφωνο (Sportime FM, Aren-na 89,2). Οι παρτενέρ κατά καιρούς άλλαζαν (Χριστίνα Κατσαντώνη, Μανόλης Γρηγοράκης, Δημήτρης Σταρόβας) η αγάπη για το μέσο όχι.

Το 2008 εμφανίστηκε και η Εξέδρα. Από την τριετία που ακολούθησε του έμειναν πολλοί καλοί φίλοι, οι αξέχαστες συνεδριάσεις (ή μήπως συνεδρίες;) της «Ενέδρας», ο πονοκέφαλος του «Facecook», οι καθημερινοί σκόπελοι στη στήλη των Media (ο Σαμπράκος ξέρει…) και η βεβαιότητα ότι έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στην Ελλάδα, η συγκεκριμένη ήταν και θα παραμείνει η καλύτερη εργασιακή εμπειρία της ζωής του.

Εκτός από το γράψιμο και τον ΠΑΟΚ, αγαπάει επίσης τη Λίβερπουλ, τις τραγιάσκες, το περπάτημα μετά μουσικής, τους «Sopranos», τη φράση «θυμάμαι ένα φθινοπωρινό απόγευμα στο Μοντεβιδέο…» και μέχρι πρότινος το junk food. Από φέτος μισεί την Καθαρή Δευτέρα…