Στα 14 μου είμαι ακόμα στην εφηβική ηλικία. Στη δημοσιογραφία βέβαια. Αν η ηλικία μου ήταν τα χρόνια προϋπηρεσίας θα είχα ελπίδα να πάρω μέχρι και σύνταξη (αφού πρώτα έδιναν το «Ο.Κ.» η Μέρκελ και ο Σαρκοζί).

Στην εποχή της εξειδίκευσης όταν ξεκίνησα τη δημοσιογραφία, ήμουν πασπαρτού και λίγο απ’ όλα. Ποδόσφαιρο, βόλεϊ, πόλο. Μέχρι που… τράκαρα με τον Παναθηναϊκό. Έφευγε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, έμπαινα εγώ. Πρόλαβα το νταμπλ του 2004 προτού πάω με την Εθνική ομάδα ως ρεπόρτερ της στο Euro και φύγουμε με το… κυπελλάκι. «Τέτοιο σπάνιο γούρι κρίμα να πάει χαμένο», σκέφτηκαν Κεντέρης και Θάνου όταν ανέλαβα στους Ολυμπιακούς Αγώνες να καλύψω το στίβο. Σήμερα έχουν διαφορετική γνώμη… Επτά χρόνια φαγούρας στην «Αθλητική Ηχώ» ήταν αρκετά. Το 2005 γεννήθηκε η «SportDay» κάτι το οποίο μου έδωσε τη σπάνια ευκαιρία να ασχοληθώ με τον Θωμά Μητρόπουλο και το Αιγάλεω, τον Γιώργο Δώνη και τη Λάρισα, τα στατιστικά, τα αφιερώματα του πρωταθλήματος. Μέχρι που το 2008 λίγο πριν τη βελούδινη επανάσταση του Παναθηναϊκού, προέκυψε το παιχνίδι από την καλύτερη θέση, από την «Εξέδρα» δηλαδή.

Το Τριφύλλι άνθισε στη συμπόρευσή μας μέχρι τον περασμένο Ιούνιο οπότε και το team της εφημερίδας πήραμε τα μπογαλάκια μας και κινήσαμε γι’ άλλες πολιτείες.