Από το περσινό 1-4-4-1-1 της Super League στο φετινό 1-4-3-3 του Champions League

Την αγωνιστική περίοδο 2008-09 είχα την τύχη να ζήσω από κοντά τον κύριο Valverde. Ήταν η πρώτη του χρονιά στην Ελλάδα ως προπονητής του Ολυμπιακού. Συνεργάστηκα μαζί του, παρακολούθησα από κοντά την δουλειά του τόσο στις προπονήσεις όσο και στους αγώνες, επιδίωξα να μάθω ιδέες και απόψεις του για ποδοσφαιρικά ζητήματα και προσπάθησα να αποκωδικοποιήσω την φιλοσοφία του. Σήμερα, έχοντας παρακολουθήσει και τις δύο τελευταίες του χρονιές στον Ολυμπιακό, μπορώ να πω με σιγουριά ότι τα πιο δυνατά του σημεία είναι τα εξής. Πρώτον είναι πολύ επικοινωνιακός (κυρίως στις προσωπικές επαφές) και δεύτερον είναι πολύ έξυπνος.

 

Αυτή η υψηλή του νοητική ικανότητα του επιτρέπει να μην είναι άκαμπτος, να μην έχει εμμονές, να μπορεί να αναλύει τις καταστάσεις και να οδηγείται στις καλύτερες δυνατές αποφάσεις, ακόμα και αν αυτές είναι αντικρουόμενες με τις ήδη υπάρχουσες αντιλήψεις. Βέβαια διατηρεί πάντα το καλούπι της προσωπικής του φιλοσοφίας και ιδέας για τον τρόπο που πρέπει να παίζεται το ποδόσφαιρο και το αγωνιστικό στυλ που θέλει να βλέπει στην δική του ομάδα.

 

Την περίοδο 2008/09 ακολουθεί το σύστημα 1-4-2-3-1. Ο ίδιος επιμένει πως είναι 1-4-4-1-1 παρότι δεν χρησιμοποιεί διπλή άμυνα ζώνης. Χρησιμοποιεί δύο αμυντικούς μέσους που έχουν ποιότητα και είναι box to box (κυρίως τους Dudu και Πατσατζόγλου). Στις πτέρυγες γρήγορους και ποιοτικούς παίκτες (αριστερά Leto και Djordjevic, δεξιά Galletti), κάποιες φορές όμως και τον περισσότερο οργανωτικό Oscar αλλά και αμυντικογενείς (όπως Domi και Leonardo), ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα. Στην κορυφή της επίθεσης έχει σχετικά γρήγορο ποδοσφαιριστή (κυρίως Diogo αλλά και Μήτρογλου). Στηρίζει όμως όλο το παιχνίδι του στον Belluschi, τον παίκτη που κινείται σε ελεύθερο ρόλο πίσω από τον φορ και κάνει όλες τις δουλειές, τόσο επιθετικά όσο και ανασταλτικά. Η ομάδα παίρνει το πρωτάθλημα με άνεση χωρίς όμως να είναι ιδιαίτερα παραγωγική. Δεν μπορεί να χτίσει εύκολα από την πίσω ζώνη ενώ απέναντι σε κλειστές άμυνες του λείπει η δύναμη μέσα στην αντίπαλη περιοχή. Στην Ευρώπη (UEFA Cup) τα πράγματα είναι πιο εύκολα καθώς οι αντίπαλοι παίζουν πιο ανοιχτά και καταφέρνει σε 4 εντός έδρας αγώνες να πετύχει 15 γκολ. Προδίδεται όμως από την άμυνα.

 

Την περίοδο 2010/11 επιστρέφει στην Ελλάδα και ακολουθεί το ίδιο σύστημα (1-4-2-3-1 ή κατά τον Ernesto 1-4-4-1-1). Αλλάζει όμως την τακτική του. Έχοντας αποκλειστεί από τον Αύγουστο από τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις και γνωρίζοντας από το πρώτο του πέρασμα πως στο Ελληνικό Πρωτάθλημα θα έχει να αντιμετωπίσει πολύ κλειστές άμυνες, θέλει να κάνει την ομάδα του πιο επιθετική και αποτελεσματική. Τα σημεία αναφοράς αυτή τη φορά είναι δύο. Το πρώτο ονομάζεται Ibagaza. Από τη φύση του επιτελικός μέσος, τοποθετείται στη θέση του αμυντικού χαφ για να οργανώνει και να χτίζει τις επιθέσεις από πίσω, έχοντας δίπλα του έναν καθαρό «κόφτη». Το δεύτερο σημείο αναφοράς ονομάζεται Fuster και τοποθετείται πίσω από την κορυφή της επίθεσης. Κάνει όλες τις δουλειές καθώς είναι γρήγορος πατάει στην αντίπαλη περιοχή σαν κρυφός φορ, σκοράρει, πασάρει και το σπουδαιότερο βέβαια βγάζει μεγάλη πίεση στη φάση της άμυνας. Για σέντερ φορ επιλέγει και πάλι γρήγορο παίκτη (κυρίως τον Mirallas αλλά και τους Pantelic και Μήτρογλου) ο οποίος μπορεί να ξεκινάει τις προσπάθειές του από τις πτέρυγες ανοίγοντας διαδρόμους στον άξονα. Αριστερά χρησιμοποιεί ένα περισσότερο επιτελικό και λιγότερο κινητικό και γρήγορο εξτρέμ τον Rierra, ώστε να υπάρχει ένας ακόμα «τροφοδότης» πιο κοντά στην αντίπαλη περιοχή. Στην δεξιά πτέρυγα πειραματίζεται. Αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να κερδίσει το πρωτάθλημα πετυχαίνοντας κατά μέσω όρο 2,16 γκολ ανά αγώνα.

 

Την εφετινή περίοδο 2011/12 ο μεγάλος στόχος του Valverde είναι η Ευρωπαϊκή διάκριση. Γνωρίζει ότι για να το πετύχει αυτό σε επίπεδο Champions League θα πρέπει να παρουσιαστεί η ομάδα του πολύ δυνατή αμυντικά. Μετά τα πρώτα παιχνίδια αλλάζει λοιπόν σύστημα και επιλέγει το 1-4-3-3 το οποίο ανάλογα την εξέλιξη του αγώνα μετατρέπεται και σε 1-4-5-1. Τοποθετεί τον Orbaiz μπροστά από τoυς δύο κεντρικούς αμυντικούς (και κάποιες φορές τον Modesto). Δίπλα του δεξιά και αριστερά βάζει άλλους δύο κόφτες που είναι όμως σχετικά καλοί στην οργάνωση και πατάνε στην αντίπαλη περιοχή κυρίως σε αντεπιθέσεις. (Μανιάτης, Makoun, Fejsa, Modesto αλλά και Ibagaza). Μπροστά αφήνει τρεις γρήγορους παίκτες. Djebbour αλλά και Pantelic στην κορυφή της επίθεσης. Mirallas, Fuster, Abdoun, Φετφατζίδης αλλά και Holebas όταν είναι ανάγκη στις δύο πτέρυγες. Αποτέλεσμα να έχει πραγματοποιήσει μεγάλες εμφανίσεις σε δύσκολα Ευρωπαϊκά παιχνίδια (ακόμα και εκτός έδρας) καθώς και στο Ελληνικό πρωτάθλημα απέναντι σε ανοιχτές άμυνες, βγάζοντας μεγάλη πίεση στην μεσαία γραμμή και μπροστά και χτυπώντας με ταχύτητα στην κόντρα. Όταν όμως ο αντίπαλος κλείσει τους χώρους στο αμυντικό του μισό, τότε αυτή η τακτική δεν αποδίδει, η ομάδα έχει προβλήματα στην δημιουργία και δεν μπορεί να αποδώσει ελκυστικό ποδόσφαιρο. Βέβαια η ποιότητα και η ικανότητα στο σκοράρισμα των επιθετικών που διαθέτει, δίνουν τις λύσεις και την καθιστούν πολύ παραγωγική και φέτος στο Ελληνικό πρωτάθλημα.

 

Παρ’ όλες αυτές τις αλλαγές σε συστήματα και τακτικές παρατηρούμε και στις τρεις περιόδους την αγωνιστική φιλοσοφία του κυρίου Valverde να παραμένει η ίδια. Γρήγορο και επιθετικό ποδόσφαιρο. Ορθολογική ανάπτυξη από την πίσω ζώνη. Ουσιαστική κυκλοφορία της μπάλας και όχι «φλύαρες» πάσες. Επιδίωξη για άμεσες επιθέσεις τόσο σε ανοικτούς όσο και σε κλειστούς χώρους. Αμυντικά μεγάλη πίεση στον αντίπαλο ψηλά αλλά και στη μεσαία γραμμή. Απαίτηση για καλή άμυνα από όλους τους παίκτες. Πειθαρχία, αγωνιστικότητα και ομαδικό πνεύμα. Δεν επηρεάζεται από «ονόματα» ούτε από απαιτήσεις της «κερκίδας» ή των μέσων ενημέρωσης.

 

Ο Ernesto Valverde εξελίσσεται έχοντας ως μέσο τον χαρακτήρα του, το μυαλό του και τις ιδέες του.